Długotrwała pandemia zamykania szkół w Niemczech najbardziej uderzyła w uczniów ze środowisk migracyjnych

Kiedy nauczycielka powiedziała syryjskiej matce Um Wajih, że jej 9-letni syn pogorszył się z powodu sześciotygodniowego zamknięcia szkoły w Berlinie, poczuła się zasmucona, ale nie zaskoczona, pisze Joseph Nasr.

„Wajih szybko opanował język niemiecki i byliśmy z niego bardzo dumni” – powiedziała 25-letnia matka dwójki dzieci.

„Wiedziałem, że bez praktyki zapomni tego, czego się nauczył, ale nie mogłem mu pomóc”.

Teraz jej syn musi spędzić kolejny rok w „klasie powitalnej” dla dzieci imigrantów, dopóki nie opanuje na tyle dobrze języka niemieckiego, aby móc dołączyć do rówieśników z kraju pochodzenia w szkole w biednej dzielnicy Berlina, Neukoelln.

Zamknięcie szkół – które w Niemczech trwało około 30 tygodni od marca ubiegłego roku, podczas gdy we Francji trwało zaledwie 11 tygodni – jeszcze bardziej pogłębiło lukę edukacyjną między uczniami migrantów i rodzimymi mieszkańcami Niemiec, która należy do najwyższych w świecie uprzemysłowionym.

Jeszcze przed pandemią wskaźnik porzucania nauki wśród migrantów wynosił 18.2%, prawie trzykrotnie więcej niż średnia krajowa.

Eksperci twierdzą, że zniwelowanie tej luki jest kluczowe, w przeciwnym razie istnieje ryzyko zniweczenia wysiłków Niemiec mających na celu integrację ponad dwóch milionów osób, które w ciągu ostatnich siedmiu lat złożyły wnioski o azyl, głównie z Syrii, Iraku i Afganistanu.

Znajomość języka niemieckiego i jej podtrzymywanie ma kluczowe znaczenie.

„Największym wpływem pandemii na integrację jest nagły brak kontaktu z Niemcami” – powiedział Thomas Liebig z OECD, paryskiej grupy krajów uprzemysłowionych. „Większość dzieci migrantów nie mówi po niemiecku w domu, więc kontakt z tubylcami jest kluczowy”.

Ponad 50% uczniów urodzonych w Niemczech, których rodzice są migrantami, nie mówi po niemiecku w domu, co jest najwyższym wskaźnikiem w 37-osobowej OECD i w porównaniu z 35% we Francji. Liczba ta wzrasta do 85% wśród uczniów nieurodzonych w Niemczech.

Rodzice-imigranci, którym może brakować umiejętności akademickich i języka niemieckiego, czasami mieli trudności z pomocą dzieciom w nauczaniu domowym i nadrobieniu utraconej nauki. Musieli również zmagać się z częstszymi zamknięciami szkół, ponieważ często mieszkają na biedniejszych obszarach o wyższym wskaźniku zakażeń COVID-19.

Rząd kanclerz Angeli Merkel oraz przywódcy 16 krajów związkowych Niemiec, którzy odpowiadają za lokalną politykę edukacyjną, podjęli decyzję o zamknięciu szkół podczas każdej z trzech fal koronawirusa, jednocześnie utrzymując otwarte fabryki w celu ochrony gospodarki.

„Pandemia pogłębiła problemy migrantów” – powiedziała Muna Naddaf, która kieruje projektem doradczym dla matek-migrantek prowadzonym przez charytatywną organizację Kościoła Ewangelickiego Diakonie w Neukoelln.

„Nagle musieli radzić sobie z większą biurokracją, np. z wykonaniem testów na koronawirusa u dziecka lub umówieniem się na szczepienie. Jest dużo zamieszania. Ludzie pytali nas, czy to prawda, że ​​picie świeżej herbaty imbirowej chroni przed wirusem i czy szczepienie powoduje bezpłodność”.

Naddaf połączył Um Wajih z Noor Zayed, arabsko-niemiecką matką i mentorem, który doradzał jej, jak zachować aktywność i stymulację syna i córki podczas blokad.

Długotrwałe wady niemieckiego systemu edukacji, takie jak słaba infrastruktura cyfrowa utrudniająca nauczanie online i krótkie dni szkolne, przez które rodzice musieli wziąć sprawy w swoje ręce, pogłębiły problemy migrantów.

STRATANE POKOLENIE

Według Związku Nauczycieli, tylko 45% z 40,000 1.30 szkół w Niemczech miało szybki internet przed pandemią, a szkoły są otwarte do 3.30, w porównaniu z co najmniej do XNUMX we Francji.

W szkołach w biedniejszych dzielnicach brakowało infrastruktury cyfrowej, a rodziców nie było stać na laptopy ani na opiekę pozalekową.

W latach 2000–2013 w Niemczech udało się zmniejszyć o połowę liczbę przypadków przerywania nauki przez migrantów do około 10%, zwiększając pomoc językową w żłobkach i szkołach. Jednak w ostatnich latach zaczęło się pojawiać coraz więcej uczniów z krajów o niższych standardach edukacyjnych, takich jak Syria, Afganistan, Irak i Sudan.

Związek Nauczycieli twierdzi, że 20% z 10.9 miliona uczniów w Niemczech potrzebuje dodatkowych korepetycji, aby pomyślnie ukończyć ten rok szkolny, a całkowita liczba osób, które porzuciły naukę, ma się podwoić do ponad 100,000 XNUMX.

„Różnica edukacyjna między migrantami a tubylcami będzie rosła” – powiedział prof. Axel Pluennecke z Instytutu Badań Ekonomicznych w Kolonii. „Będziemy potrzebować ogromnych inwestycji w edukację po pandemii, w tym ukierunkowanego korepetycji, aby uniknąć utraty pokolenia uczniów”.

Udostępnij ten artykuł: